Ik zou graag een kloon hebben

Ik zou graag een kloon hebben. Want momenteel ben ik wat dun gespreid. Ik zou graag een kloon hebben, want dan kan ik meer (betaald) werk verzetten.

De staking van 15/12 maakt veel emoties los in de mensen. Gaande van “stop met uw zelfbeklag en werk meer” tot “waar is de solidariteit in staken!!”

Die eerste uitspraak schiet me wat in het verkeerde keelgat. Ik werk zo goed als een voltijdse, de meeste weken. Want mijn werk hangt volledig af van de vraag van de klant. Als alleenstaande ouder, neem ik dan ook nog de volledige zorg van 2 kinderen op me. Ik doe dan vaak ook nog klusjes voor mijn klanten buiten de uren. Bv naar de winkel gaan, administratieve karweitjes zoals naar het gemeentehuis lopen, of het ocmw, brieven posten, etc. Eerlijk gezegd, het ontbreekt me de tijd om te klagen.

“Waarom het dan eens niet opschrijven”. Ik heb ooit eens een blogpost gemaakt over mijn dagtaak. Maar die is nu volledig veranderd. Met werk, en schoolgaande kinderen. Ze ziet er als volgt uit:

6.30
Opstaan
Hond uitlaten/poezen uitlaten/kippenhok open
Ontbijt/lunchboxen maken/boekentassen maken
Ontbijten
Kinderen helpen aankleden/haren kammen
Douchen
Kindjes tanden poetsen/mondjes en handjes wassen/jassen etc aandoen

08.05
Vertrek naar school met de bakfiets (geen auto)

08.10
Aankomst school
Kindjes naar school/eventueel convo juffen kids (als er problemen zijn)

Naar werk met de bakfiets

08.30-12.45
Werk + lunch bij de klant

13.00-17.00
Werk

17.15
Kindjes halen van de opvang +dag overlopen (problemen op school?)

17.30
Naar huis
Wandeling met de hond en kindjes/winkel om eten te halen

18.00
Naar huis
Huiswerk nakijken/schooldocumenten bekijken/agenda/pyamas aandoen
Ontbijt opruimen/boekentassen opruimen/brooddozen ledigen en opruimen
Avondeten maken en aan de afwas beginnen
Samen eten met de kinderen/eventueel toets herhalen
Afruimen/opruimen/kleren voor volgende dag klaarleggen
Keuken klaarzetten voor de volgende dag ontbijt
Beestjes eten geven/verzorgen
Skypen met papa Boo

20.00
slaaptijd kindjes
20.15
lezen/vrije tijd
21.00
Kippenhok toe/poezen binnen/hond laatste keer buiten/deurtjes toe/slaaptijd

In dit schema kan je zien, dat ik een totaal van 14.5/dag bezig ben, waarvan 1 uurtje vrije tijd voor mezelf. 1 kwartiertje tussen de middag en 3 kwartiertjes ‘s avonds. Zo kom ik makkelijk aan 72.5 uur op 5 dagen. Ik tel het weekend niet mee, maar uiteraard moet het werk thuis ook gedaan worden (de was, plas, eten maken, tuin, etc). Laten we tellen op een 8-tal uur extra. 80,5 uur per week. Vrije tijd? Wasda?

De regering staat erop om ondertussen mijn leven nog wat moeilijker te maken. Financieel vooral. Maar kan je van een dungespreide en gepluimde kip nog wat verwachten? Hoe lang zal het duren eer ik breek?
Gelukkig volgende week een paar dagen welverdiende vakantie.

Waarom ik staak

In 2007, toen mijn dochter geboren is, woonde ik in Engeland. De economische recessie was er net begonnen en mensen verloren hun job. In 2008 kwam ik terug naar Belgie, net toen The Conservatives aan de macht kwamen. Ze beloofden veel, jobcreatie, harde aanpak van “profiteurs”, de welvaartstaat moest eraan geloven, The Big Society moest in de plaats komen. Iedereen verantwoordelijk voor hun eigen rijkdom. Op een paar jaar tijd zag ik een mooi land veranderen in een puinhoop. Erger dan de slechte jaren 80 onder Thatcher. Het noorden van Engeland was zelfs nog niet goed gerecupereerd van het bloedbad dat Thatcher had aangericht, toen de nieuwe recessie zich aandiende. We zijn nu 2014. Voedselbanken in Engeland zijn verdriedubbeld. Mensen plegen zelfmoord, omdat ze geen uitweg meer zien, mensen sterven door gebrek aan medicijnen/geld/huisvesting, uitkeringen worden afgenomen, gehandicapten en de zwaksten der maatschappij worden in de kou gezet. Het eens zo warme, gezellige, fijne land en maatschappij totaal verwoest. In mei van dit jaar verkiezingen in Belgie. Nva won en vormde een regering. Nva, die dweept met dezelfde Thatcher/Conservatives ideologie. Een Robin Hood mentaliteit in omgekeerde richting. Besparingen, noemen ze het. Besparen, om de toekomst van onze kinderen veilig te stellen. Want zo wordt het moreel verteerbaar. Besparen, want anders gaan we naar een Griekse tragedie. Ik ben een kind van zo een besparingsperiode. Kennen jullie de regeringen Martens nog? Mijn ouders waren toen van mijn leeftijd. Tesamen zijn ze erdoor gesparteld. Ik doe het nu alleen. Met 1 inkomen. Ze hebben toen verplicht zwarte sneeuw gezien, zodat mijn generatie het goed zou hebben. En nu moet mijn generatie verplichte zwarte sneeuw zien, zodat mijn kinderen het goed zouden hebben? Ik zeg NEE!
Mijn gezin is een eenoudergezin. 1 inkomen. Op een slechte maand verdien ik rond de 1200€, op een goede maand (met veel overuren en extras zoals een eindejaarspremie, of kerstgeld, of verjaardagsgeld) kan het oplopen tot 1500-1600€. Ik werk me nu al een jaar kapot, om rond te komen. Sommige rekeningen worden pas betaald na 6 maanden of later. Diegene die het hardst schreeuwt, wordt eerst betaald. In oktober van dit jaar heb ik voor het eerst dit jaar alle rekeningen in 1 keer kunnen betalen. Ik heb geen auto, geen centrale verwarming, geen nieuwe meubels of elk seizoen nieuwe kleren. De kleren van de kindjes komen uit de Primark, of de wibra. Ze dragen vaak tweedehands schoenen. We hebben wel een dak boven ons hoofd en eten in de frigo. We zijn relatief gezond en heel gelukkig. MAAR…..
Nu zwem ik nog….het lukt, het hoofd blijft relatief boven water. Op deze manier red mijn gezin de recessie. In 2015 zal dit echter veranderen, als het van de regering afhangt. Elektriciteit wordt 40% duurder, alles wordt eigenlijk duurder. Ik krijg een inkomensuitkeringsgarantie. 150-200€/maand omdat mijn loon onder de minimumgrens als gezinshoofd valt. Dit wil de regering afpakken. Opvang duurder, eten duurder, zorgverzekering duurder, dokterskosten en medicijnen duurder, school duurder. Als eenoudergezin sta je al zwak, je flirt met de armoedegrens. Liesbeth Homans gaf deze week toe dat de begroting nooit een armoedetoets heeft gehad. Blinde besparingen, op de kap van de middenklasse en vooral de zwakkere klasse. Na 5 jaar blinde besparingen in Engeland, is de middenklasse zelfs uitgeroeid. Er blijft niks van over. Een sociaal bloedbad, nog geen 500km van ons af. En volgend jaar zijn wij aan de beurt.
Ik heb schrik, veel schrik. Er zijn veel mensen die het nog niet inzien. Maar het begint stilaan wel te dagen bij meer mensen. Wij zijn de volgende. onze nek ligt op het blok en het bijl wordt gezwaaid. Gaan we ons laten doen gelijk de Britten? Ik hoop van niet. Ik hoop dat genoeg mensen inzien, dat blinde en extreme besparingen niet werken. Ik hoop dat mensen inzien dat een rechts beleid meer negatieve gevolgen heeft dan positieve.
Ik heb schrik dat 2015 een vreselijk slecht jaar wordt, financieel. Dat ik ga verzuipen. En tesamen met mezelf talrijke andere alleenstaande ouders, ouderen op een overlevingspensioen, gehandicapten, zieken, de zwakkeren. Ik word bestempeld als een onnozelaar, omdat ik de stakingen steun en omdat ik mee staak. Ik ben een onnozelaar, omdat ik de toekomst van mijn eigen kinderen in gevaar breng.
Ik staak vooral voor mijn kinderen: Zodat ik ze kan eten geven, kan kleden, kan onderdak en veiligheid bezorgen, een onbezorgd leven kan geven. Ik staak voor de mensen die het niet kunnen: de mensen zonder stem, de zieken, zwakkeren, ouderen. Ik staak voor de alleenstaande ouders, omdat de regering ze vergeten is. Ik staak voor iedereen die vergeten is. Ik kan belgie niet laten vallen zonder gevecht, zonder Last Stand. Dit is mijn persoonlijk gevecht, en heeft niks met politiek noch vakbonden te maken. Ik leg mijn hoofd niet zomaar op het blok!

Henry’s dad, the unabridged truth. Read and weep

Today I got an email which inspired me to write this blogpost. An email asking me whether I could reconcile my differences with Henry’s father. An email written by his girlfriend. Let me share you the story of a man with a narcissistic personality disorder. He’ll be further named as “R”.

I met R in mid 2009, if memory serves me correctly. On a datingsite called “relatieplanet”. I had been separated from Boo’s dad since 2007 and I thought the time ripe for a new man in my life (I thought I was ready, but in reality I was not). He described himself as a divorced architect. Divorced for a few years, my age, looking for a new love in his life. We decided to go on a date and as it turned out, we clicked. What I didn’t understand then, was the fact he was already lying through his teeth about the basics. Indeed, he was divorced, but not for the reasons he stated to me (his cheating wife). He wasn’t my age, but a year younger (he was afraid to tell me, he said, because he thought my reaction would be bad). I found out via a convo with his mum about his actual age. He wasn’t an architect, but an interior designer. He didn’t have a job, but unemployed, which he forgot to mention either. Although everyday he “went to his work”. Know this, I found all these things out a year later, when the damage was done. The dates went well, and very soon he was staying over and we even thought, hey “let’s move in together”. In that period I was very insecure about myself. Very low self esteem. Single mum of a beautiful little lady. I still had the remnants of a post natal depression hanging around. It was nice to have someone around. Nice for someone to give me the attention I needed. So, I went along with the plan. We started looking for flats, found one and signed the contract. That was November 2009.
One weekend not long after though, I became suspicious of a few things. He would call me, words slurring….”I’ll be with you soon”. We had agreed to meet up and he never showed. I went home, phoned him again….he didn’t pick up. I was in a panic. Accident? I called the police. They found him, about two hours later, near the road. In his car. Drunk as a drunk can be. Couldn’t even stand up anymore. When he arrived home, later that night, he had a whole story ready about landing a new job and he had 1 tipple with his new boss. (Short version). A few weeks later, I went to London for Christmas. He promised me he’d join me a few days later. He had made reservations at a hotel even, he said. When the day came for him to arrive, I called the hotel to see whether he was there yet. “There is no reservation in this gentleman’s name, Madam”. Then he phoned me to say he got ill, taken to hospital. For alleged appendicitis. All false, I later heard. The reason he couldn’t come was the fact he had mounted up such debts, he was short of cash. He created debts because of his drugshabit. The rent hadn’t been paid for months, utility bills, arrears, the lot…
After London we spent a few days together. He was acting weird. Because I confronted him with all the lies. Why was he lying? Should I go and ask his family? That was the day he moved out. He didn’t want to answer difficult questions.

In that time we had been trying for a baby. I know now, ofcourse, way too early. But I had my rose tinted glasses on. A week after R moved out, I realised I was pregnant. He promised me to do something about the signed rental agreement. He never did. 2500€ in debt for me! Still paying it off 20€/month. It is my monthly reminder never to be this stupid ever again.

Fast forward 6 months.

When I was 6 months pregnant I got a telephone call from R’s sister: P. She was nearly in tears. She was about to become an auntie and her brother had been to biggest dickhead in the world. Her family, on her orders got R into a psych ward because of alcohol and drugsabuse. All the lies, deceit, debts, EVERYTHING burst right open. It was a stinking cesspool, let me assure you of that. That family are saints, still are, trying to live with such a relative.

Fast forward another 6 months.

R found a new girlfriend. N. N was a single mum of 1 child. Just coming out of a painful divorce. They moved in together within 6 months of knowing eachother and were married not long after. Apparently the wedding was immensely lavish. She knew about his struggles and his addictions. But she said: “everyone deserves a second chance”. In the meantime I kept in touch with R’s sister P. Mainly because she became a mum, so Henry had a little niece. N divorced R last year. They were married about 18 months to 2 years I reckon. They divorced on the grounds of his substance abuse. Her little girl found alcohol and drugs in their attic. Back to rehab it was.
Last year in december I met up with R. He “was sober and clean and willing to work on his life. He was going to study and work hard and stay single for awhile to work on himself”. That lasted 3 months. In March he met another N. They have now been together for 9 months. It is this N who emailed me to implore me to give R a second chance. “Because he is clean and sober and he is so good with my children and he works hard and yes we have moved in rather rapidly but he deserves another chance and Henry needs to know who his dad is”. This N is a recently divorced single mum of two children. Hard divorce, low self esteem, in need of a saviour….can you spot the reoccuring thing here?

Henry knows who his dad is “my dad is ill and he doesnt want to spend time with me because he only thinks of himself”

So, the whole unabridged story. I was wrong trusting someone so early. And I am still paying for it dearly. Financially and mentally. Don’t make the same mistake as I did. I said to R’s latest gf to run as fast as she could from him. She won’t listen. He mentally fucks her up while she is smiling at him. Another victim. Another heart broken.

My story, so you won’t make the same mistake

Happiness

This week was an odd week. I am currently home from a work related accident. Wrecked my back, so I need to take it easy. (Easier said than done with two kids). I also had a funeral to go to. As I come from a family which is tough as nails, funerals are not a common affair. But, in the end, they do happen. So, you can imagine, this week wasn’t the grand finale of my year so far. My mood was in a bit of a funk. And still….I had several people, independently, come up to me to say I look so happy.

“Happy”. It is a word which is quite strange to me. Because happiness itself has been a stranger to me for such a long time. I can so vividly remember the times I felt sick to the stomach because I was unhappy. Physically shutting doors and windows. Barricading myself inside the house, away from anything and everyone. These times seem so nearby, yet so far away now. They have changed me. They changed the way I view people. They changed my priorities, they changed the way I see myself. I became a new and improved version of myself. But…..to call myself “happy”, well, that’s a whole other kettle of fish.

So, when these people I talked to this week complimented me, I had found myself thinking. Why were they so generous with their compliments? Nothing has changed in me. I am still me. Still mum to 2 beautiful children, still struggling to make ends meet. Still fighting the good fight on social issues, which I find important. Still searching for answers….I am JUST buggering on. Or am I!?

And then I thought….no, there must be something they see. Something not apparent to me. What is it? What could it be? They see beauty and strenght apparently. But, I think it is something else. I believe, people are seeing I am happy. Happy with who I am, happy in myself, happy with the past (present and future). In peace with what has happened and content with how it all worked out. The years of my depression are a long way behind me now. I have recovered and finally it is showing. And now, I am getting compliments in return. I am not used to them though. However, this is also something I will learn to accept over time!

Seats for sale: and how it angered me

This morning I was angry. ANGRY! Fuuuuuuu-ming. I have been upset before when it comes to institutionalized religion, but this time I read the story of all stories, coming from the church (this time around: Church of England).

Why, you ask? Well, better read the following letter first:

http://forrichardteam.tumblr.com/post/96482820232/the-letter-re-seats-for-sale

As you all might know, I have always been interested by history. So, it will be no surprise to you, I was over the moon when The University of Leicester announced they found the remains of a King, who passed away over 500 years ago. Richard III, last of the Plantagenet brothers, last king to die in battle. Found in a carpark. Even a scriptwriter couldn’t make this up!

After a lot of scientific research, which is already debatable and a legal battle where to re-bury Richard III, on the 7th August (yes, I do remember this date by heart as it is the same date Henry Tudor arrived at Milford Haven 529 years ago) Leicester Cathedral announced the reburial date of the late King. Via twitter, Leicester Cathedral mentioned to me seats within the Cathedral at the burial where “by invitation of the Dean only”.
Little did I realise, this invitation came with a pricetag. The church calls the buying of these seats a “donation”. 100k has been raised so far by the cathedral, to fund their new ambulatory.

I have read another blogpost stating it was very normal for churches in Richard’s time to make money out of such affairs. And yes, granted, once upon a time you could wash away your sins by giving money to your church. Pay as you go!

However, people, newsflash. First of all: welcome to the 21st century. Morals have changed. What was correct then, might actually not be now. Second of all: Richard’s church was not the church we know now: Church of England. When Richard (catholic) died, Henry VII became king, who in turn fathered the son (Henry VIII) who separated himself totally from Rome and the pope. In essence, he founded the Anglican church and his daughter Elizabeth and later James I pushed forward with the Anglican agenda. What is so very important about protestantism/Anglicanism was the fact that people adhering to this branch of Christianity, were sick and tired of all the wealth, pomp, malpractices, money grabbing, etc etc. A pure faith, back to the essence of believing, giving, caring, for the community.

You see, THAT is exactly what made me so angry this morning. What the C of E is doing, is so far away from the core business a church should be doing. Caring for its community. They sell seats in order to improve their own interior, they USE an annointed King as a cash cow to make the church look wealthier?

So yes, pretty and properly pissy I was today. But I thought, hang on, online ranting is all good and well, but can’t I use this frustration (Leicester Cathedral is good at frustrating people, let me assure you) to do something good? I have seen so many reports and interviews about the English poor. I have visited Leicester and have seen first hand the community there is in dire need of help. Beggars on the streets, and so on. I am sure this only scrapes the surface. So, I went to look for the local foodbank. And you know what? They are located around the corner from the Leicester Cathedral.

The lovely Rachel Markham, communications and fundraising officer at Charity link, emailed me with a few suggestions on how to donate! You can also find these suggestions here: http://www.charity-link.org/get-involved

I donated a few ££, I don’t have much, but I did this to honour a King who was denied a proper burial. A King who was denied his version of the story and a King who now will be used as a money generator for the already well off. I donated because I feel the Leicester community is currently let down by the one authority who, in essence, should care most of all. If even a church doesn’t step up to do the right thing, we should all show them the “path of righteousness.”

Angry, but redirected to do something positive. Fellow Ricardians, friends, followers on twitter. I know times are hard for many of you. But if you can spare a few pounds, this foodbank changes lives. And I tell you from the bottom of my heart: as a single parent of two, who used a similar foodbank, it really is the truth. For England, for Richard?

Wie heeft het recht om depressief te zijn?

Koning Albert is depressief. Prins Laurent is met depressie en een longonsteking omgenomen in het ziekenhuis.

*laat het hoongelach beginnen*.

Twitter en andere sociale media staat er vandaag vol van! “Hoe hebben ZIJ het recht om depressief te zijn?” “Waarvan kunnen ZIJ nu depressief zijn?” “ZIJ hebben toch geen enkele reden om depressief te zijn, met AL HUN GELD”

Veel geld heb ik niet. Ik kom op een maand net (soms niet) rond. Een halftijdse zware baan combineer ik met mijn gezinsleven als alleenstaande mama van twee kinderen. Ik kan me niet inleven hoe het zou zijn om elke maand “royaal” te kunnen leven.
En toch, als ik de reacties van de bevolking zie op twee zieke mensen, dan stemt me dat erg droef. Want ik weet wat depressie is. Drie jaar lang rondzwalpend in een draaikolk van emoties, of juist zo emotieloos zijn, waardoor niks of niemand nog tot je door kan dringen. Depressie, het zwarte beest, dat ik moedig bevochten en overwonnen heb.
Depressie is een ziekte die iedereen kan overkomen. Welke achtergrond je ook hebt. Misschien ben je een alleenstaande ouder, misschien ben je een businessman die 80 uur per week werkt, misschien ben je een koning. Depressie discrimineert niet. En eens het je in zijn grip heeft, eet het je ziel op. Knagend, als een allesverterende, vleesetende ziekte.

Wie zijn wij dan om te zeggen wie al dan niet depressief mag zijn? Gaan we tegen iemand, die een ski ongeval heeft gehad zeggen: “goh, eigen fout, je moest maar niet gaan skieën, stop maar met dat gebroken been gedoe van je.”

Ik kan me niet in de plaats stellen, van een koning of van een prins. Maar ik kan me wel in de plaats stellen van Albert en Laurent, als mensen. Als medemens wens ik hen spoedig beterschap. Wat nu zwart en onbeklimbaar lijkt, wordt wit en doenbaar.

En tegen de rest van de bevolking: when you give good karma, you receive good karma. Beetje compassie kan op tijd en stond geen kwaad. Wie weet wie de volgende gaat zijn die getroffen wordt door deze vreselijke ziekte!? Jij misschien?

A thank you

When New Years hit this year, I didn’t expect it to become a bit of a rollercoaster in the first few months. Everything seemed to settle into place one way or another. I found a job, I started my own business as well. And, I started dating. Most people know, I have been on a datingsite for a bit now, but nobody actually caught my proper attention. Until last month, that is. I was single for the grand total of 4 years and 6 weeks! And then I met this utterly wonderful, handsome and amazing man.

You probably wonder why I was single for so long? Well, I went through 3 long relationships, which didn’t succeed. Three failures, which properly shattered my heart…..and soul….and body in the process. Their legacy, a broken woman, with 2 tiny children. My decision to stay single was one of pure conviction nobody could ever touch me emotionally again. Because I wouldn’t let him. But, as the grand old cliché says: “time heals all wounds”. Time does that, you know. I went from broken, to a fixer upper, to fixed, to fully well balanced and happy in those four years. It took a psychiater, a psychologist, a ton of medication, a period of selfharm, 2 kids and some wonderful friends to make me the person I am now.
And then, when I felt I could take on the world once more, the universe threw someone at me who’d put the Berlin wall, The Chinese Wall and the Wailing Wall combined to shame. Obviously I am not into any position to go into details, but we had a rather good talk this evening. And that talk, made me start to ponder. My mind likes to do that….

I have learnt so much from my depression. And one of those things is to not give up what you believe in. A few years ago I believed things would get better if I willed them so. I believed I would heal, if I worked hard at it. Needless to say, it was an up and down affair from beginning to end. But I never gave up, not for one second. I retreated to my cave when the need was highest, and I sought help when all felt lost. I don’t think I could be taught a greater lesson than that at the time of my depression.

So, when I met this guy, I felt there was something special about him. For me, it clicked, and apparently the feeling was/is mutual. After talking today, I also realise this is not an ordinary man, in many ways. Some good, some bad. Today, I could have said: “I am sorry, but life has dealt me enough and I can’t take more”. However, I replied differently (which shocked myself mostly I think). I replied: “I feel you are worth putting energy and effort into and that is exactly what I will do, regardless of the outcome, cause I am not a quitter. I fight for what I believe in”.

In many ways I am a very spiritual person. I reckon the universe only gives that which you can handle. If you give good karma, help people, be kind and good, you will be on the receiving end of the same. Did the universe send me this person for a reason? I believe so! Will it test my patience? Hell yes! Will it up my frustration level? Probably to no extent. Will I learn from it? Undoubtably. I have actually already learned one thing: to look a man straight in the eyes again. To really look at a man once more, without the fear of being hurt.

Sometimes you could wish for a chrystal ball, to see what the future will be. I don’t know if this “relationship” will ever hit the ground running. The will to try is there, from both sides. However, even if it doesn’t work, I will get something valuable out of it. Because it means I have finally closed the darkest chapter of my life and started a new one. And I have this man to thank for it. If you read this….and I hope you do….thank you!