Waarom ik staak

In 2007, toen mijn dochter geboren is, woonde ik in Engeland. De economische recessie was er net begonnen en mensen verloren hun job. In 2008 kwam ik terug naar Belgie, net toen The Conservatives aan de macht kwamen. Ze beloofden veel, jobcreatie, harde aanpak van “profiteurs”, de welvaartstaat moest eraan geloven, The Big Society moest in de plaats komen. Iedereen verantwoordelijk voor hun eigen rijkdom. Op een paar jaar tijd zag ik een mooi land veranderen in een puinhoop. Erger dan de slechte jaren 80 onder Thatcher. Het noorden van Engeland was zelfs nog niet goed gerecupereerd van het bloedbad dat Thatcher had aangericht, toen de nieuwe recessie zich aandiende. We zijn nu 2014. Voedselbanken in Engeland zijn verdriedubbeld. Mensen plegen zelfmoord, omdat ze geen uitweg meer zien, mensen sterven door gebrek aan medicijnen/geld/huisvesting, uitkeringen worden afgenomen, gehandicapten en de zwaksten der maatschappij worden in de kou gezet. Het eens zo warme, gezellige, fijne land en maatschappij totaal verwoest. In mei van dit jaar verkiezingen in Belgie. Nva won en vormde een regering. Nva, die dweept met dezelfde Thatcher/Conservatives ideologie. Een Robin Hood mentaliteit in omgekeerde richting. Besparingen, noemen ze het. Besparen, om de toekomst van onze kinderen veilig te stellen. Want zo wordt het moreel verteerbaar. Besparen, want anders gaan we naar een Griekse tragedie. Ik ben een kind van zo een besparingsperiode. Kennen jullie de regeringen Martens nog? Mijn ouders waren toen van mijn leeftijd. Tesamen zijn ze erdoor gesparteld. Ik doe het nu alleen. Met 1 inkomen. Ze hebben toen verplicht zwarte sneeuw gezien, zodat mijn generatie het goed zou hebben. En nu moet mijn generatie verplichte zwarte sneeuw zien, zodat mijn kinderen het goed zouden hebben? Ik zeg NEE!
Mijn gezin is een eenoudergezin. 1 inkomen. Op een slechte maand verdien ik rond de 1200€, op een goede maand (met veel overuren en extras zoals een eindejaarspremie, of kerstgeld, of verjaardagsgeld) kan het oplopen tot 1500-1600€. Ik werk me nu al een jaar kapot, om rond te komen. Sommige rekeningen worden pas betaald na 6 maanden of later. Diegene die het hardst schreeuwt, wordt eerst betaald. In oktober van dit jaar heb ik voor het eerst dit jaar alle rekeningen in 1 keer kunnen betalen. Ik heb geen auto, geen centrale verwarming, geen nieuwe meubels of elk seizoen nieuwe kleren. De kleren van de kindjes komen uit de Primark, of de wibra. Ze dragen vaak tweedehands schoenen. We hebben wel een dak boven ons hoofd en eten in de frigo. We zijn relatief gezond en heel gelukkig. MAAR…..
Nu zwem ik nog….het lukt, het hoofd blijft relatief boven water. Op deze manier red mijn gezin de recessie. In 2015 zal dit echter veranderen, als het van de regering afhangt. Elektriciteit wordt 40% duurder, alles wordt eigenlijk duurder. Ik krijg een inkomensuitkeringsgarantie. 150-200€/maand omdat mijn loon onder de minimumgrens als gezinshoofd valt. Dit wil de regering afpakken. Opvang duurder, eten duurder, zorgverzekering duurder, dokterskosten en medicijnen duurder, school duurder. Als eenoudergezin sta je al zwak, je flirt met de armoedegrens. Liesbeth Homans gaf deze week toe dat de begroting nooit een armoedetoets heeft gehad. Blinde besparingen, op de kap van de middenklasse en vooral de zwakkere klasse. Na 5 jaar blinde besparingen in Engeland, is de middenklasse zelfs uitgeroeid. Er blijft niks van over. Een sociaal bloedbad, nog geen 500km van ons af. En volgend jaar zijn wij aan de beurt.
Ik heb schrik, veel schrik. Er zijn veel mensen die het nog niet inzien. Maar het begint stilaan wel te dagen bij meer mensen. Wij zijn de volgende. onze nek ligt op het blok en het bijl wordt gezwaaid. Gaan we ons laten doen gelijk de Britten? Ik hoop van niet. Ik hoop dat genoeg mensen inzien, dat blinde en extreme besparingen niet werken. Ik hoop dat mensen inzien dat een rechts beleid meer negatieve gevolgen heeft dan positieve.
Ik heb schrik dat 2015 een vreselijk slecht jaar wordt, financieel. Dat ik ga verzuipen. En tesamen met mezelf talrijke andere alleenstaande ouders, ouderen op een overlevingspensioen, gehandicapten, zieken, de zwakkeren. Ik word bestempeld als een onnozelaar, omdat ik de stakingen steun en omdat ik mee staak. Ik ben een onnozelaar, omdat ik de toekomst van mijn eigen kinderen in gevaar breng.
Ik staak vooral voor mijn kinderen: Zodat ik ze kan eten geven, kan kleden, kan onderdak en veiligheid bezorgen, een onbezorgd leven kan geven. Ik staak voor de mensen die het niet kunnen: de mensen zonder stem, de zieken, zwakkeren, ouderen. Ik staak voor de alleenstaande ouders, omdat de regering ze vergeten is. Ik staak voor iedereen die vergeten is. Ik kan belgie niet laten vallen zonder gevecht, zonder Last Stand. Dit is mijn persoonlijk gevecht, en heeft niks met politiek noch vakbonden te maken. Ik leg mijn hoofd niet zomaar op het blok!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s